Help! Waarom voel ik me zo verdrietig?
Ik weet zeker dat hij me in de steek laat!
Waarom is de wereld altijd tegen mij?
Ik ben woedend!
Herkenbaar? Zulke vragen, zulke uitroepen… zulke emoties?

Juist door zulke heftige gevoelens kan je je soms heel alleen voelen. Dat geldt niet alleen voor mensen met borderline, maar ook vaak voor degenen die een dierbare band met hen hebben (of proberen op te bouwen). Alleen in het tweede geval zijn die vragen nét even anders.
Waarom kijkt zij zo triest?
Ze wil vast liever dat ik wegga.
Waarom denkt ze toch altijd dat iedereen haar afkeurt?
Waarom is ze in vredesnaam zo kwaad? Heb ik soms iets fout gedaan?

Eigenlijk komen beide vragen op hetzelfde neer. Twijfel. Onzekerheid. En – misschien nog wel het meeste – denken dat je helemaal alleen staat. En dát is meestal niet zo.

Er zijn zoveel mensen met dezelfde vragen, met dezelfde gevoelens. Het kan helpen om die te delen. Ten eerste is het soms ‘o zo lekker’ om je emoties even van je af te schrijven. Ten tweede is het, voor de lezer van zulke ervaringsverhalen, meestal heel fijn om te weten dat ze ‘de enige’ niet zijn.

Vanuit die twee gezichtspunten roept de Stichting Borderline iedereen op een ervaringsverhaal te delen. We maken graag plaats op onze websites voor zulke columns over twijfel, boosheid, verdriet, verlatingsangst en alle andere emoties die je kwijt wilt. Gooi het eruit, want het is beslist wáár: gedeelde smart is halve smart. En wat óók waar is, weten dat je niet alleen staat, maakt je zoveel sterker. Oftewel: gedeeld begrip is dubbel begrip, mail naar stichting@stichtingborderline.nl.