Ik heb het toch even geflikt!

Hai, ik ben Danique moeder van 2 hele lieve kinderen. Mijn verhaal
begint 28 jaar geleden. De eerste 7 jaren van mijn leven begonnen redelijk rustig, ik wist niet
beter of ik ben alleen met mijn moeder, mijn vader is weggegaan toen ik 3 was dus ik kan mij er niet veel van herinneren.

Mijn problemen begonnen rond de pubertijd, ik was oprecht een vreselijke puber! Een heel ander persoon dan dat ik voor de pubertijd was,
maar is niet elke puber vervelend?

Op mijn 18e werd ik zwanger,  mijn zwangerschap was heerlijk en ik keek erg uit naar mijn kleine wonder, mijn relatie hield niet stand, en ik
kreeg al snel een nieuwe partner, op mijn 22e kreeg ik nog een heel mooi meisje! Een koningspaar in 4 jaar tijd! Ik had alles wat m’n hartje
begeerde. Dacht ik …

Ik kreeg na mijn laatste bevalling last van een heftige depressie, ik wist niet meer wat ik met mijzelf aan moest en heb een afspraak met de
huisarts gemaakt, ik kreeg te horen dat het al langer bekend was dat ik borderline heb. ‘Borderline?, maar ik eet toch normaal? ‘ Ik wist niet
wat borderline was, ik verwarde het met boulimia, borderline nee dat kende ik niet. Ik werd doorverwezen naar een GGZ instelling en daar zou
ik in therapie gaan.Het internet afstruinend kwam ik steeds meer tegen over borderline, ik
herkende mijzelf in bijna alles, behalve zelfbeschadiging was ik toch eigenlijk wel alles wat ik las.

Toen werd het erger, ik had een diagnose erbij, ik was al bekend met ADHD waar ik amper hinder van onder vond want druk zijn is soms best
leuk! Impulsief zijn ook, maar suïcidaal en last van verlatingsangst niet, dat laatste heb ik in de jaren ontwikkeld, mensen mochten niet van
mij weggaan, en dan vooral mijn partner niet. Ik probeerde met alles wat ik in mij had diegene tegen te houden om mij te verlaten, ‘ga niet weg,
en als je wel weggaat dan … ‘

Ik werd suïcidaal en wou niet meer leven, dacht dat de kinderen beter af waren zonder mij dan met zo’n moeder die borderline had, die zoveel
stemmingswisselingen had en altijd bang was om alleen te zijn. Nee.. het leven had zijn dieptepunt bereikt, IK had het dieptepunt
bereikt na 2 crisisopnamen, het was goed zo.

Ik heb 1 keer een suïcidepoging gedaan, en ben nu dankbaar dat dat mij niet gelukt is, want na de IC in het ziekenhuis werd ik opgenomen in een
psychiatrisch gedeelte van het ziekenhuis, ik heb daar een hele lange mail gestuurd naar een expertise centrum met mijn levensverhaal. Ik
moest dit op eigen kracht doen omdat de psychiater mij vertelde dat er geen behandeling voor mij was weggelegd, ik was niet “erg “genoeg voor
een langdurige klinische behandeling en zij konden mij niet verder helpen.Ik stuurde een mail met 4 kantjes en ik kon 2 weken later terecht! Ik
was blijkbaar wel erg genoeg, wat dan weer niet positief is maar wel positief in de zin dat er hulp was!
Ik ben 9 maanden weggeweest, mijn geweldige kinderen die van mij niks begrepen omdat ze nog zo jong waren zag ik alleen in de weekenden. Ik
heb alles ervoor over gehad om “beter” te worden, en beter worden dat lukt niet, het zou altijd een deel bij mij horen, maar stabiel was al
voldoende om voor te knokken.

En stabiel werd ik, dankzij intense therapie, de juiste crisisplannen, ander gedrag, inzicht en een heel langdurig acceptatieproces.
Maar ook dankzij de mensen om mij heen die mij steunden en er voor mij waren, maar vooral door mijzelf! Ik heb het toch even geflikt!

Ik ben nu vrijwilliger bij stichting Borderline, ik heb de droom om ervaringsdeskundige te worden. Zodat ik mijn verhaal kan omzetten in
kracht, in helpen en ondersteunen, en ik hoop in motivatie. Want ik had nooit gedacht hier ooit uit te komen, maar het kan, en als ik het kan,
help ik jou graag het ook te kunnen.


Ik Ben Zwanger & Ik Heb Borderline

Stoppen met roken, gezonder gaan eten, foliumzuur slikken. Allemaal logische stappen als het neer komt op ‘starten met kinderen’. Maar wat als je, net als ik, gediagnostiseerd bent met borderline persoonlijkheidsstoornis? Is zwanger raken wel verstandig? Hoe zit dat met medicijnen? En ga ik straks een goede moeder zijn? Allemaal vragen die bij mij door mijn hoofd schoten. Vandaag wil ik mijn ervaring over zwanger zijn en het hebben van een psychische ‘ziekte’ met jullie delen.

Al jaren wil ik moeder worden. Toen ik zelf nog een kind was was ik al gek op kinderen en kon ik razend enthousiast worden van flesjes, rompertjes en luierkontjes. Dat ik jaren later met de stempel ‘borderliner’ door het leven moest, daar heb ik nooit over na gedacht. Ik wist niet eens dat het bestond.
Toen ik 18 was kreeg ik dan eindelijk die diagnose. Eindelijk ja, want nu kon ik gericht hulp krijgen in plaats van 1e lijn gesprekken waarvan er maar 8 werden vergoed. Ik heb toen al veel gepraat over mijn kinderwens. Het ging helemaal niet goed met me, ik was vaak depressief, deed meerdere keren per dag aan zelfbeschadiging en zag mezelf totaal niet in een moeder rol. Nee, ik zou nooit aan kinderen beginnen, dat wil ik ze niet aandoen. Jaren van behandeling volgde en 2 jaar geleden heb ik dan eindelijk de enige, geschikte behandeling voor mij afgerond. 31 mei 2014. Ik zou alleen nog nazorg krijgen. Die heb ik nu nog steeds, maar het betekend niet meer dan eens in de zoveel tijd langs gaan wanneer ik vind dat ik dat nodig heb. En daarnaast kan ik altijd bellen.

Juni 2014, Dennis en ik hadden het toch wel veel over kinderen. Lang heb ik geroepen voor mijn 25e mijn eerste kind te willen. Daar moest hij heel erg aan wennen, maar uiteindelijk is hij toch overstag gegaan. Je kunt maar beter vroeg beginnen, sommige stellen doen er jaren over. Bij ons was het binnen 2 maanden raak. Ik was al 4 maanden gestopt met roken, nu slikte ik enkel nog medicatie. Sinds ik de positieve test in mijn handen heb gehad heb ik de medicijnen nog 1x aangeraakt; om ze in een laatje op te bergen. Anti-depressiva en anti-psychotica leken me geen goede stoffen om binnen te krijgen als je nog een klein wurmeltje in ontwikkeling bent. Ik nam contact op met mijn huisarts om te overleggen, hij stuurde me vervolgens door naar de gynaecoloog. Tijdens het eerste gesprek kwam naar voren dat ze me wat beter in de gaten wilde houden. Dit omdat er meer kans zou zijn op depressie (tijdens en na de zwangerschap) en dat is niet goed voor het kindje. In plaats van de verloskundige zag ik dus de gynaecoloog en daarnaast werden er afspraken gemaakt met een psychiater. Dat ik met mijn medicatie gestopt was, dat was goed. Maar de manier waarop ik het had gedaan was ‘gevaarlijk’. Ik slikte geen hoge doseringen, maar abrupt stoppen is geen goed idee. Ik had beter af kunnen bouwen voor de zwangerschap. Ik zal heel eerlijk zijn; stoppen was moeilijk. Niet omdat ik dacht dat ik de medicatie nodig had, maar ik viel even in een zwart gat. 2 weken lang kon ik alleen maar huilen, heb ik zelfs na gedacht over beschadigen en leek het me beter de zwangerschap af te breken want ik zou toch geen goede moeder zijn. 2 weken lang heb ik dit van mezelf geaccepteerd. Toen was de maat vol. Ik heb mijn therapeut gebeld en gevraagd of ik meer gesprekken kon krijgen. Ik heb alles aangegrepen wat me werd aangeboden. Het ging nu niet meer om mij, maar om het mensje dat in mij groeit, en die kan die medicijnen (maar ook dat achterlijke gedrag van mij) totaal niet gebruiken. Ik ben nu dus al bijna 29 weken gestopt met medicatie en echt; ik voel me fantastisch! Ja, de negatieve gevoelens zijn er ook, maar niet meer dan bij ‘gezonde’ moeders. Mocht je zelf medicatie slikken en een kinderwens hebben, ga dan eerst naar de huisarts of psychiater om te overleggen. Het heeft bij mij 2 weken geduurd voor ik inzag dat het niet ging en dat zijn 2 weken te lang.

De gynaecoloog heeft mij doorverwezen naar een psychiater die gespecialiseerd is in zwangerschap en psychiatrie. Met haar en Dennis heb ik een zogenaamd noodplan opgesteld. Hier in heb ik aangegeven wat ik belangrijk vind voor mijzelf en voor het kind, maar ook hoe ik wens dat er met mij wordt omgegaan. Zo kan ik bijvoorbeeld helemaal niet tegen kritiek en heb ik vaak de angst om te falen. Om te kijken of met mij en de baby straks alles goed gaat blijf ik na de bevalling 12 uur in het ziekenhuis (dit is normaal gesproken 3 uur). In die tijd wordt het kindje gewassen, nagekeken, gevoed etc. Op dit moment weet ik nog niet of ik het aandurf mijn kindje ‘af te geven’ aan een zuster. Daar hebben we dus afspraken over gemaakt. Alles is netjes op papier gezet en staat in de computer en ook neem ik het hele plan mee als ik ga bevallen. Nu wilde ik toch wel bevallen in het ziekenhuis, thuis geeft dat zo’n troep, maar ik heb nu ook een medische indicatie gekregen. Thuis bevallen is geen optie. Toch word het geen medische bevalling. Mocht het nodig zijn dan kan de gynaecoloog bij staan, maar voor nu is het plan dat ik gewoon ga bevallen met hulp van mijn verloskundige.

Ik moet toegeven dat ik het soms wel spannend vind. Hoe ga ik het straks doen als moeder? En wat nou als het na de bevalling ineens helemaal mis gaat? Ergens vind ik het helemaal niet leuk dat er zo veel nadruk op mijn stoornis ligt en dat ik ‘anders behandeld word’. Aan de andere kant vind ik het ontzettend fijn. Ik krijg van alle kanten hulp aangeboden en mocht ik tijdens mijn kraambed ineens enorm achteruit gaan dan is iedereen zo op de hoogte van mijn situatie dat we er waarschijnlijk heel vroeg bij zijn. Natuurlijk ga ik er niet van uit dat dit gebeurd, want ik voel me goed, beter zelfs, zonder mijn medicatie. En door lange jaren therapie ben ik echt wel gaan herkennen wanneer het niet goed met me gaat.

Toen ik de positieve test in handen kreeg was ik blij, heel blij. Zo blij dat ik er van ging huilen. En ik denk dat dat toch wel genoeg zegt. Dit kindje is ontzettend welkom en ik houd nu al zo verschrikkelijk veel van haar. We hebben een mooi huisje, Dennis heeft een goede baan en ik ben straks 24/7 thuis om voor ons kind te zorgen. En dat is wat telt. Niet mijn borderline, niet de manier van bevallen, niet de medicijnen, maar de liefde en veiligheid die we aan ons kindje kunnen bieden. Ik mag dan een stempel hebben waar ik nooit meer vanaf kom, ik krijg er straks een veel mooiere stempel bij: moeder.

Ik heb het toch even geflikt!

Hai, ik ben Danique moeder van 2 hele lieve kinderen. Mijn verhaal begint 28 jaar geleden. De eerste 7 jaren van mijn leven begonnen redelijk rustig, ik wist niet beter…

Lees meer