skip to Main Content

Dit is een liefdesverhaal, en een liefdesverklaring. Voor een ongebruikelijke liefde. Die ongemakkelijk begon. Want ik werd verliefd op een vrouw met borderline.

Ook al was het een ‘bumpy road’ in het begin, ik had het niet willen missen. Want ik ben er door gegroeid en ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden. Dat wil ik wel delen met de wereld. Eerst zal ik vertellen hoe ik haar heb ontmoet.

Ik heb Rosalie leren kennen op een blotevoetenfeestje op het strand in Zandvoort in de zomer van 2016. Op een zonovergoten dag. Die ochtend was ik in gezelschap van een vriend uit Den Haag wiens vriendin het net had uitgemaakt. Hij zat te zuchten en steunen, niet echt goed gezelschap nee. Ik dacht dat een beetje deephouse, een half pilletje en veel lekkere meiden in bikini wel eens goed voor ‘m zou kunnen zijn. Ik stelde dus voor om naar Meyer aan Zee te gaan, naar Nataraj. Maar het zuchten ging niet over, ondanks meer dan voldoende afleiding en na een paar uur ging hij met gebogen hoofd naar het station, terug naar huis.

Op mij had het zonlicht en het sfeertje een andere uitwerking. Ik liep te grijnzen en te flirten en er was er vooral ééntje die me opviel omdat ze bij ieder oogcontact brutaal terugkeek. Een met een héél lekker figuur. Toen ze op een gegeven ogenblik langs liep – op weg naar de bar of de wc – heb ik dat haar ook verteld. ‘Wat zie jij er lekker uit,’ was mijn openingszin. Nee, niet direct een prijswinnaar.

Telefoonnummer 
Soms durf ik dat soort dingen, meestal niet. En zij is eigenlijk ook een dodelijk verlegen meisje, maar dat leerde ik ook pas later. Na dat eerste contact bleven we een beetje om elkaar heen draaien. Ze vroeg me of ze later een lift kon krijgen terug naar Amsterdam. ‘Ja hoor leukerd,’ zei ik en kreeg een telefoonnummer. Toen ik haar later weer tegenkwam trakteerde ik een biertje en nog wat later stelde ik voor dat we even zouden gaan wandelen met zijn tweeën. Er was ook nog een vriendin bij en ‘three is a crowd’ dacht ik.

In mijn hart juichte ik. Ik had beet! Mijn relatie met mijn inmiddels ex-partner had na vijftien jaar een hoog broer-zus gehalte gekregen en ook al was ik niet bewust van plan daar een einde aan te maken, vond ik de interesse van een mooie jonge vrouw heerlijk.

En dat was wederzijds. Op het strand gingen we zoenen, verborgen onder een strandkleedje want er struinde een fotograaf door de menigte op het strand op zoek naar leuke partyfoto’s en daar wilde ik niet per se voor poseren. En toen de zon langzaam onder ging en ik zei dat ik een tuinhuisje had, wilde ze wel mee.

Introvert 
In de auto onderweg naar het tuinpark begon ze te vertellen. Dat ze eigenlijk niet had mogen drinken omdat ze in therapie was bij de Jellinek. En dat ze borderline had, ‘maar dan de introverte soort’ alsof ze me wilde vertellen dat ik niet hoefde te vrezen voor dramatische scenes. En dat ze in het verleden iemand had doodgereden op vakantie in Frankrijk, en dus PTSS had, maar dat ze daar nu geen last meer van had en het wel had verwerkt. En dat ze acht jaar röntgenlaborant was in een ziekenhuis in Utrecht, maar dat ze nu niet meer werkte omdat ze een burn-out had gehad. En oh ja, dat ze al een vriendje had eigenlijk, maar die zat in de gevangenis in Kroatië, en die belde ze iedere dag stipt om zes uur en of ik dat dan niet erg vond. En dat dit gewoon een beetje dollen was toch? ‘Buiten spelen, no strings attached? Een one-night stand?’ Ik hoorde het wel, maar luisterde niet. Mijn brein had zich tijdelijk uitgeschakeld ten faveure van een ander orgaan.

Op het tuinpark aangekomen, moest ik haar wel even gerust stellen, vond ik. Het is ’s nachts best een beetje eng en donker voor je bij mijn tuintje bent en ik wilde haar niet afschrikken, maar dat hoefde niet. Ze vertrouwde me blindelings.

Vanwege achterstallig onderhoud was er in mijn tuinhuis nog geen badkamer, maar had ik een tuinslang aan de geiser gekoppeld die naar een douchekop liep die in de tuin aan mijn pergola hing. We namen samen in het maanlicht een warme douche om het zand van ons lijf te spoelen. Het was heel romantisch.

Excuus 
De seks lukte niet zo goed. Teveel drank en een pilletje, heel vervelend. Je wil wel maar je kan niet. Maar het was een goed excuus om het later nog eens te proberen, dacht ik. Ik ben nog nooit goed geweest in one-night stands. Als ik iemand één keer leuk vind, is dat de volgende dag niet ineens veranderd.

De ochtend erna bracht ik haar naar station Sloterdijk en namen we gloedvol afscheid, met de afspraak elkaar weer te ontmoeten. Zo gingen we weer naar ons eigen leven. Ik naar mijn bestaan in de Amsterdamse Jordaan, zij naar haar leven met borderline.

Die tweede afspraak volgde vrij snel. Ze had zich wel voorgenomen om het volgens het boekje te doen: afspreken voor koffie op een plekje met veel mensen. Maar echt veel overredingskracht had ik niet nodig om haar het adres te ontfutselen en al snel stond ik voor de deur. En een derde keer kwam er ook van, en een vierde.

We hebben elkaar zo een paar maanden gezien, puur ‘recreatief’. Ik in permanente angst dat ik zou worden betrapt – wat uiteindelijk ook gebeurde, ik ben er niet trots op – en zij ‘trouw’ aan een vriendje in de bajes.

Fout 
Waarom ik steeds haar steeds weer opzocht? Ik vond haar zo verschrikkelijk lief, gezellig, muzikaal en een beetje stout. Ze hield van lekker drinken en snuiven, ze had een prachtig figuur. We lachten, zoenden, vreeën veel, en omdat we allebei ‘fout’ bezig waren hadden we er een gezamenlijk belang in om het stiekem te houden. Ik werd groot van haar, terwijl ik me in mijn eigen relatie klein voelde of misschien eerder overbodig. En haar borderline en de therapie? Dat vond ik eigenlijk vooral erg interessant. Ik vond het een perfecte affaire, en had haar eigenlijk net zo nodig als zij mij. Ik werd op handen gedragen door een vrouw bijna twintig jaar jonger dan ik. Ik wist toen nog niks van de stormen die zich aan de horizon samenpakten.

Volgende keer: ‘Crisis’

Pek

Back To Top