Ik heb het toch even geflikt!

Hai, ik ben Danique moeder van 2 hele lieve kinderen. Mijn verhaal
begint 28 jaar geleden. De eerste 7 jaren van mijn leven begonnen redelijk rustig, ik wist niet
beter of ik ben alleen met mijn moeder, mijn vader is weggegaan toen ik 3 was dus ik kan mij er niet veel van herinneren.

Mijn problemen begonnen rond de pubertijd, ik was oprecht een vreselijke puber! Een heel ander persoon dan dat ik voor de pubertijd was,
maar is niet elke puber vervelend?

Op mijn 18e werd ik zwanger,  mijn zwangerschap was heerlijk en ik keek erg uit naar mijn kleine wonder, mijn relatie hield niet stand, en ik
kreeg al snel een nieuwe partner, op mijn 22e kreeg ik nog een heel mooi meisje! Een koningspaar in 4 jaar tijd! Ik had alles wat m’n hartje
begeerde. Dacht ik …

Ik kreeg na mijn laatste bevalling last van een heftige depressie, ik wist niet meer wat ik met mijzelf aan moest en heb een afspraak met de
huisarts gemaakt, ik kreeg te horen dat het al langer bekend was dat ik borderline heb. ‘Borderline?, maar ik eet toch normaal? ‘ Ik wist niet
wat borderline was, ik verwarde het met boulimia, borderline nee dat kende ik niet. Ik werd doorverwezen naar een GGZ instelling en daar zou
ik in therapie gaan.Het internet afstruinend kwam ik steeds meer tegen over borderline, ik
herkende mijzelf in bijna alles, behalve zelfbeschadiging was ik toch eigenlijk wel alles wat ik las.

Toen werd het erger, ik had een diagnose erbij, ik was al bekend met ADHD waar ik amper hinder van onder vond want druk zijn is soms best
leuk! Impulsief zijn ook, maar suïcidaal en last van verlatingsangst niet, dat laatste heb ik in de jaren ontwikkeld, mensen mochten niet van
mij weggaan, en dan vooral mijn partner niet. Ik probeerde met alles wat ik in mij had diegene tegen te houden om mij te verlaten, ‘ga niet weg,
en als je wel weggaat dan … ‘

Ik werd suïcidaal en wou niet meer leven, dacht dat de kinderen beter af waren zonder mij dan met zo’n moeder die borderline had, die zoveel
stemmingswisselingen had en altijd bang was om alleen te zijn. Nee.. het leven had zijn dieptepunt bereikt, IK had het dieptepunt
bereikt na 2 crisisopnamen, het was goed zo.

Ik heb 1 keer een suïcidepoging gedaan, en ben nu dankbaar dat dat mij niet gelukt is, want na de IC in het ziekenhuis werd ik opgenomen in een
psychiatrisch gedeelte van het ziekenhuis, ik heb daar een hele lange mail gestuurd naar een expertise centrum met mijn levensverhaal. Ik
moest dit op eigen kracht doen omdat de psychiater mij vertelde dat er geen behandeling voor mij was weggelegd, ik was niet “erg “genoeg voor
een langdurige klinische behandeling en zij konden mij niet verder helpen.Ik stuurde een mail met 4 kantjes en ik kon 2 weken later terecht! Ik
was blijkbaar wel erg genoeg, wat dan weer niet positief is maar wel positief in de zin dat er hulp was!
Ik ben 9 maanden weggeweest, mijn geweldige kinderen die van mij niks begrepen omdat ze nog zo jong waren zag ik alleen in de weekenden. Ik
heb alles ervoor over gehad om “beter” te worden, en beter worden dat lukt niet, het zou altijd een deel bij mij horen, maar stabiel was al
voldoende om voor te knokken.

En stabiel werd ik, dankzij intense therapie, de juiste crisisplannen, ander gedrag, inzicht en een heel langdurig acceptatieproces.
Maar ook dankzij de mensen om mij heen die mij steunden en er voor mij waren, maar vooral door mijzelf! Ik heb het toch even geflikt!

Ik ben nu vrijwilliger bij stichting Borderline, ik heb de droom om ervaringsdeskundige te worden. Zodat ik mijn verhaal kan omzetten in
kracht, in helpen en ondersteunen, en ik hoop in motivatie. Want ik had nooit gedacht hier ooit uit te komen, maar het kan, en als ik het kan,
help ik jou graag het ook te kunnen.