Het pad van herstel!

Ik mag niet bestaan. Ik ben niet goed genoeg. Iedereen haat mij. Je verdient het leven niet. Het komt nooit meer goed. Je verdient pijn! Alles is jouw schuld. Ik ben niet okay!

Dit is een klein stukje van de gedachten die rond gaan in mijn hoofd. De hele dag, dag en nacht. Gedachten waarvan ik soms kan denken dat zij niet kloppen, maar vaak zijn zij zo overtuigend dat ik ze toch wel geloof.

Het is moeilijk om uit te leggen hoe erg vermoeiend dit proces is, wat er in mijn hoofd plaats vind. Ik beschrijf het vaak als een soort oorlog. Het gaat namelijk constant door, maar vaak ziet niemand wat er gebeurd in mijn hoofd. Ik heb namelijk een heel sterk masker gebouwd. Hier ben ik mee aan de slag gegaan toen ik een jaar of 10 was. Toen begon het allemaal. Voor mijn omgeving was ik de grappenmaker, stoer, ik was zelfverzekerd en zeker niet bang. Maar van binnen was dit heel anders. Ik was heel onzeker en ik was zeker wel bang. Ik was niet vrolijk maar vrij somber. Maar niemand mocht dit zien. Niemand heeft het ook gezien.

Dit heb ik volgehouden totdat ik 19 was. Mijn moeder overleed toen ik 18 was en pas toen mijn verjaardag eraan kwam ben ik ingestort. Ik werd depressief en mijn suïcidaliteit werd erger. Stukje bij beetje viel mijn masker uit elkaar, ik kon het niet meer volhouden.

Ik had hulp nodig, maar die hulp wilde ik niet. Ik vond dat zwak. Bang wat anderen er van zouden kunnen denken. Ik heb dan ook geen hulp gezocht. Ik vertelde mijn vader uiteindelijk dat ik niet meer verder wilde leven. Hij heeft de huisarts gebeld en zo ben ik de hulpverlening ingerold. Ik vond de hulpverlening lastig, ik werd niet serieus genomen in de dingen die ik vertelde.

Ik heb uiteindelijk een suïcide poging gedaan toen ik 19 was. Mijn psycholoog wist hiervan maar zij nam dit niet heel erg serieus. Zij zag het als aandacht vragen. Ergens begrijp ik dit wel maar waar om ik haar dit vertelde was omdat ik bang was, bang voor mijn eigen gedachten. Bang voor impulsieve handelingen. Wat uiteindelijk ook gebeurde.

Ik werd doorverwezen, en kwam uiteindelijk terecht bij een hele fijne psycholoog. Er werd de borderline persoonlijkheidsstoornis vastgesteld en nog een aantal andere dingen. Dit was voor mij een hele opluchting, een verheldering. Want er werd gezegd dat ik alleen een ernstige depressie had, maar ik wist dat, dat niet het enige was. Nu kon ik er iets mee, ik kon gerichte hulp krijgen. Ik kon de weg bewandelen richting herstel.

Dit pad bewandel ik nog steeds, ik ben nu 22. Ik heb veel intensieve therapie gehad maar nog steeds ben ik niet waar ik wil zijn. Ik moet gaan accepteren. Accepteren dat ik beperkingen heb. Accepteren dat ik niet zoals mijn vriendinnen ben. Accepteren dat ik vaak somber zal zijn, en dat er een aantal gedachten nooit helemaal weggaan. Ik moet mijzelf en alles wat daarbij hoort gaan omarmen. Maar als ik heel eerlijk ben, is dat het moeilijkste wat ik moet gaan doen!

Ondertussen ben ik gaan werken bij Stichting Borderline als vrijwilliger voor het lotgenoten contact. Iets wat ik heel fijn vind, ik heb altijd anderen willen helpen, en nu kan ik dat!. Ik luister graag naar mensen, want soms is dat het enige wat iemand even nodig heeft. Een klein beetje tijd om je verhaal te vertellen tegen iemand die zonder oordeel naar je luistert. Dat ik dit kan bieden geeft mij veel voldoening. Hiermee wil ik dan ook verder. Na vier jaar heb ik mij weer ingeschreven voor een studie. Verpleegkunde is wat ik wil gaan doen. Zodat ik mijn sterkte punten en krachten in de toekomst ook nog kan inzetten.

–  Melanie