De strijd duurt voort

Verlatingsangst is mijn grootste vijand. Verlatingsangst zorgt ervoor dat ik van de één op de andere dag overga van het blije naar het wat-heeft-het-ook-allemaal-voor-zin-gevoel. In één klap kan ik me dan niet meer voorstellen hoe het is om me niet ellendig te voelen. Alle oude gedachten stromen terug in mijn hoofd. De ik-wil-niet-meer, de ik-had-nooit-mogen-bestaan, de gadver-wat-ben-je-toch-een-smerig-wijf, etc… Vrijwel meteen reageert ook mijn lichaam met hartkloppingen en een zeurende pijn die vanuit mijn schouders naar mijn handen uitstraalt: spanning. Mijn lichaam schiet weer in de stressmodus en maakt zich klaar om te vechten of te vluchten. Vluchten heeft meestal de voorkeur. Ik wil zo hard als ik kan wegrennen, onder de dekens kruipen en er nooit meer onderuit komen.

Je vraagt je vast en zeker af wat voor vreselijks mij nu weer is overkomen dat dit gevoel weer opkwam. Ik zal het je vertellen: helemaal niks. Op een zaterdagavond ben ik bij mijn vriend blijven slapen terwijl hij naar een feestje van vrienden ging. Daarna bleken ze ook op stap te gaan met zijn allen. Heel verstandig had ik ervoor gekozen om niet mee te gaan, de dag erna zou ik namelijk om 8 uur ’s ochtends een yoga-uitstapje gaan maken.
Vanaf het moment dat ik in bed ging liggen wist ik al dat ik niet zou kunnen slapen. Mijn lichaam werd niet zwaar en moe, mijn hart ging als een idioot tekeer en hoeveel ik ook aandeed, ik had het ijskoud. Het duurde niet lang voordat ik kon bedenken wat er nou weer aan de hand was: ik lag weer eens te flippen over het feit dat mijn vriend alleen op stap was. Hij zou vreselijk dronken worden en blijkbaar ga ik er dan nog steeds van uit dat hij op dat moment ieder meisje dat voorbijloopt bespringt.

Hoe erg ik ook mijn best deed om mezelf te kalmeren, het leek alleen maar erger te worden. Mijn hart bleef zich als een hamer in de matras rammen en ik bleef rillen van de kou. Deze rotte gevoelens zijn niet eens het ergste van de verlatingsangst. Ze zijn niet leuk, maar ze zijn ook vertrouwd. Het ergste vind ik dat ik begin te denken dat ik mijn vriend nooit zal kunnen vertrouwen. Ik ben bang dat ik altijd achterdochtig zal blijven en voor altijd zal denken dat hij stiekem achter andere meisjes aan zit. Het is daarom ook niet volledig ondenkbaar dat ik hem uiteindelijk hiermee zal wegjagen. De bekende self- fulfilling prophecy.

Kon ik maar wat rustiger worden, gezonde dingen denken als: misschien gaat hij vreemd, misschien niet, ik merk het wel. Het heeft geen zin om me daar nu al druk om te maken.
Helaas zijn dit gedachtes voor de gezonde mensen onder ons.

Terug naar het overzicht