Als je wat ouder bent…

Als je wat ouder bent en je hebt borderline dan zijn er een heleboel dingen waar je over kunt schrijven. Daarom kies ik een onderwerp wat met het heden heeft te maken en met mijn vooruitgang. Want dat zie ik wel: mijn leven zit in de lift en daar ben ik trots op want ik kom van heel ver…

Mijn halve leven heb ik therapie. Ik heb vaak gedacht dat er nooit een einde aan kwam en dat mijn ingewikkeldheid niet simpel viel te maken met gesprekken of begeleiding. Ik viel niet onder te verdelen in een hokje omdat mijn vrijheid mij zo dierbaar is. Toen kwam ik 5 jaar geleden terecht, nadat ik weer mijn baan verloor, bij een therapeut die dat inzag.
Omdat ik zelf de regie in handen hield, bleek deze vorm op lange termijn effectief. Ik heb leren praten, ik heb leren doorzetten, ik heb leren vertrouwen en hechten. De motivatie om door te zetten was een heilige frustratie over mijn leven en de eenzaamheid ervan. Ook wilde ik ontdekken wie ik werkelijk was en wilde ik echt worden. In de hoop dat dit meer kwaliteit van leven gaf.
En mensen …..  dat is gelukt! Mijn foute kernovertuigingen zijn aangepakt en ik kijk werkelijk anders tegen mezelf aan.
Ik sta weer in het leven; nu ietsje blijer en zeker optimistischer. Met dit nieuwe gevoel ben ik een parttime baantje ingestapt en ga ik meer dingen aan. De angsthaas van vroeger steekt soms nog de kop op maar ik weet er beter mee af te rekenen.
Dit jaar heb ik het lef om andere mensen met borderline te ontmoeten en dat is voor het eerst.
En weet je wat mij opvalt? Dat mensen met borderline vaak leuke sprankelende mensen zijn, vol creativiteit en leven! Het zijn unieke mensen waar je mee kunt lachen vaak. In dit opzicht is er een wereld open gegaan van herkenning voor mij.  Soms vraag ik mij af of mensen met borderline ook niet een stukje sjeu geven in de maatschappij ….  Wel jammer dat weinig mensen dit beseffen!

Het is goed voor me om de schaamte voorbij te gaan dat ik borderline heb en te kijken naar dingen die ik aankan en waar ik voldoening uit haal. Op therapie ben ik gaan beseffen dat het niet mijn schuld is dat ik borderline op jonge leefijd heb ontwikkeld maar dat het alles heeft te maken met aanleg ervoor en diepe verwaarlozing in mijn jeugd. Het een plek geven in plaats van ertegen te vechten helpt mij enorm.
Daarom is het goed om lotgenoten te ontmoeten want daar kan ik mezelf zijn en hoef ik niets te verbergen.
Ik merk dat ik ook anders omga met teleurstelling en raak niet gauw in diepe crisis en ook niet zo vaak.
Dat is in het verleden wel anders geweest en telkens kostte het kracht en lange tijd om erbovenop te komen.
Ik probeer mezelf toe te spreken als ik de valkuil zie naderen van te hoge verwachtingen hebben naar andere mensen toe, of mezelf hoge eisen opleggen waar ik niet aan kan voldoen. Gewoon omdat ik beperkt ben.
In die zin zit ik in een acceptatieproces van wie ik echt ben, en ik merk dat ik toleranter en aardiger word naar mezelf toe. Dat is een echte verandering want ik weet heel goed wat destructie is in mijn leven!
Langzaam aan leer ik te houden van wie ik ben; dat stemt mij dankbaar en dat is de kern van alles.

Vanuit mijn nieuwe optiek durf ik vriendschappen aan te gaan, wel vind ik het lastig soms om mijn grenzen te voelen en aan te geven. Voor ik het weet, verlies ik me weer in iemand en wil ik veelteveel dus hier moet ik mee uitkijken. Gelukkig weet ik dat nu van mezelf en dat is vaak de eerste stap naar verandering.

Het hele gebied van durven voelen terwijl iets plaats vindt is een ander terrein van groei.
Er kan van alles gebeuren om me heen en vaak hobbelde mijn gevoel er achteraan. Soms duurde het dagen voordat ik überhaupt iets voelde wat dan tot verwarring leidde, want waar kwam dat rotgevoel nou ineens vandaan?
Het is minder angstig om emoties te beleven in het actuele moment en niet achteraf, omdat ik ze beter kan begrijpen en plaatsen.
Voor mensen die direct met mij omgaan zoals mijn kinderen is het ook fijner dat dit stuk geïntegreerd raakt in mijn wezen.

Deze ontwikkelingen binnen mijn therapie  hebben me gebracht naar waar ik nu sta.
Ik ben van plan om de gesprekken dit jaar af te ronden, en ik heb hoop voor de toekomst.
Mijn parttime baan in de kinderopvang gaat goed, ik vind het leuk om te doen en ik word gewaardeerd om mijn inbreng.
Ook zie ik uit naar actief zijn binnen het vrijwilligerswerk voor de Stichting Borderline.
Al was het maar om aan te wereld te laten zien dat wij als doelgroep bijzondere mensen zijn met het hart op de juiste plaats!

Van Harte!

Terug naar het overzicht